ای دوست من.

من آن نیستم که می نمایم. نمود پیراهنیست که به تن دارم.

پیراهنی بافته ز جان که مرا از پرسش های تو و تو را از فراموشی من در امان می دارد.

آن "من"ی که در من است ....ای دوست.... در خانه ی خاموشی ساکن است و تا ابد همان جا می ماند. ناشناس و دست نیافتنی. من نمی خواهم هر چه می گویم باور کنی و هر چه می کنم بپذیری. زیرا سخنان من چیزی جز صدای اندیشه های تو و کارهای من چیزی جز عمل آرزوهای تو نیستند.

هنگامی که می گویی: "باد به مشرق می وزد" من می گویم :" آری به مشرق می وزد". زیرا نمی خواهم تو بدانی که اندیشه ی من در بند باد نیست. بلکه در بند دریاست.

تو نمی توانی اندیشه های دریایی مرا دریابی و من هم نمی خواهم که تو در یابی.